Onze fixatie op het “redden” van Israël

In een recente column in Jerusalem Post betoogt David M. Weinberg dat de door de nieuwe regering-Biden geïnstalleerde elite op het gebied van het buitenlands beleid waarschijnlijk zal terugkeren naar het beleid van de regering-Obama, die toenadering zocht tot Iran en de PLO, en druk uitoefende op Israël om concessies te doen. 

Deze mentaliteit was niet uniek voor het Obama-tijdperk, het is niet beperkt tot Washington, en het is ook niet beperkt tot degenen aan de politieke linkerzijde of aan de rechterkant. 

Niet altijd de beste vrienden geweest

In Europa is het al decennialang de dominante visie, zoals blijkt uit het EU-beleid dat door Brussel wordt gedicteerd. Het is een mentaliteit die botst met de realiteit van het Midden-Oosten. In feite komt het niet voort uit een realistische analyse van waar het conflict over gaat, of wat er nodig is om het op te lossen. Het heeft eerder iets te maken met onze eigen “westerse” behoefte om ons gevoel van goed en kwaad op te leggen aan een “moreel gevallen Israël”. 

De diep gewortelde Christelijke opvatting door de eeuwen heen ten aanzien van het Joodse volk

Verwijzend naar verschillende recente essays, stelt Weinberg dat het voortkomt uit een diepgewortelde morele dwang om “Israël ondanks haarzelf te redden”. Het is de vrucht van eeuwenlange westerse christelijke vervangingstheologie en zit diep in onze westerse psyche.

Het feest van Purim, dat volgende week zal worden gevierd, herinnert ons aan de harde realiteit dat het bestaan ​​van het Joodse volk als natie nooit als vanzelfsprekend mag worden beschouwd. De geest van antisemitisme is helaas nog steeds sterk aanwezig in het Midden-Oosten. 

Toename antisemitisme leidt tot toename wereldwijde Joodse terugkeer naar huis

Bron: Het redactieteam, Israel & Christians Today, 18 februari 2021.

Link naar het gehele artikel